Follow by Email

maandag 7 januari 2013

stap voor stap

Stap voor stap en tree voor tree…
Komen de spoken naar benee..
Dat zit in een versje dat we wel eens met de peuters deden.
Nu zijn het niet de spoken, nu gaan wij iedere dag met Jan een stukje verder naar de afgrond. En het blijft de vraag of Jan echt tree voor tree langzaamaan naar die afgrond gaat, of dat hij toch ooit in een keer naar beneden dondert.
Soms zijn er kleine plateautjes en staan we even stil, maar die zijn er steeds minder. Het gaat eigenlijk wel iedere dag een beetje slechter; nog minder eten, nog meer slapen, nog minder energie.
Er zijn gelukkig nog steeds dingen die Jan zelf kan ook al worden dat er steeds minder, hij kan zelf in en uit bed en naar boven lopen lukt ook nog steeds. Dat is fijn, want Jan slaapt dus nog steeds boven ’s nachts. En hij gaat zelfs nog wel eens in bad. Dat vind ik eng, maar hij zegt steeds dat hij dat nog wel kan. Dus als jullie me ooit hier door de straat zien lopen en deur voor deur aanbellen, dan ben ik op zoek naar iemand die Jan mee uit het bad kan takelen…

Al tijdens Jan z’n levertransplantatiewachtlijstperiode (zo! Das een mooie voor wordfeud) hebben we samen gesproken over hoe een eventueel afscheid van Jan er uit zou gaan zien. Ik heb dus ruim de tijd gehad om foto’s te verzamelen, we hebben samen muziek uitgekozen en een lieve handige neef is daar nu al iets moois van aan het maken. Misschien vinden mensen het raar dat we daar nu al mee bezig zijn, maar ik kreeg het persoonlijk een beetje benauwd van de gedachte dat we dat in 4 dagen tijd allemaal moesten regelen. We verzamelen adressen en de mensen die in het crematorium een woordje gaan zeggen zijn daar al door Jan zelf om gevraagd. Het is bizar om met dit soort dingen bezig te zijn, maar dat is het enige dat wij zelf kunnen regelen, waarbij we de touwtjes in handen kunnen houden. De rest dendert gewoon over ons heen en daar hebben we geen invloed op.

In mijn vorige blog schreef ik dat Dimphy zou komen met iets leuks voor Jan. Ze was hier afgelopen vrijdag en ze bracht een prachtige JANglossy mee, een tijdschrift speciaal voor Jan gemaakt. Gevuld met stukjes die zijn collega’s van Aramis Alleewonen geschreven hebben voor en over Jan. Jan was er erg blij mee, en ik ook. Een heel bijzonder cadeau, waarbij tussen de regels door de tranen tijdens het schrijven voelbaar waren. Het is fijn om te weten dat Jan op z’n werk zo gewaardeerd werd, dat hij daar gemist wordt en dat mensen op deze manier een stukje van ons verdriet meedragen.
Want dat is precies wat we voelen als mensen ons mailen, een kerstkaart met bijzondere tekst sturen of op bezoek komen, ze dragen een klein stukje van ons grote verdriet voor ons en dat voelt goed.

7 opmerkingen:

  1. slik, slik en nog eens slik bij het lezen

    zo'n mooi warm gebaar van echte collega's

    zo fijn dat Jan de waardering zelf nog kan zien en lezen

    oh wat hoop ik dat jullie nog genoeg warme momenten kunnen verzamelen

    en samen het afscheid voorbereiden, dat lukt enkel als de liefde immens groot is en dat is jullie zo gegund

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan het me heel goed voorstellen dat je, de helaas noodzakelijke, voorbereidingen al treft. Nu kun je nog, enigzins afstandelijk, deze vervelende dingen regelen die er jammergenoeg toch gaan komen. Ikzelf heb dit moeten regelen voor mijn broer in een paar dagen tijd en dan is het gehaast en vlug op een moment dat je overloopt van verdriet. Het is ook fijn dat Jan hier ook zijn stempel op kan drukken, lijkt me.
    Dus raar? Nee, juist niet. Hoe moeilijk het ook is om dit zwart op wit te zetten, je verdient er toch kostbare tijd mee die je straks beslist anders kunt gebruiken dan aan het uitzoeken van allerlei adressen.

    Wat een geweldig kado: zo'n JANGlossy. De waardering die hier uitspreekt en de warmte is toch iets waar jullie behoefte aan hebben, waar jullie troost uit kunnen putten.

    Ik denk aan jullie, iedere dag weer en wens jullie enorm veel liefde en kracht toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een verdriet,en wat heerlijk dat er nog van die kleine mooie nomentjes zijn die jullie samen mee mogen maken!je schrijft over Jan die richting de afgrond gaat,oo wat hulpeloos moet je je dan voelen,ik hoop zo dat Jan de Heere Jezus mag leren kennen nog als zijn Redder en vriend,dan mogen jullie weten dat Jan zijn toekomst zeker is in het prachtige paradijs waar een plaatsje voor hem is bereid en dan weet je hier op aarde;Het beste komt nog!ik wens jullie zoveel troost en Zegen toe,en denk aan jullie.Mirthe

    BeantwoordenVerwijderen
  4. mag ik dan ook een stukje van jullie grote verdriet dragen, ik ben sterk.....

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hoi Wil en Jan.
    Ik heb je verhalen weer even bijgelezen.
    Wat zijn jullie sterk met z'n viertjes. Goed dat je samen al de nodige dingen hebt besproken.
    Het valt allemaal niet mee. Ik heb bewondering voor jullie gezin.
    We denken aan jullie, veel sterkte.
    Lieve groetjes
    Cees en Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Pff heftig hoor, nu al dingen regelen voor als het verschrikkelijke en onvoormijdelijke gebeurd. Maar ik kan me dat wel voor stellen. Er komt straks zo veel op jullie af en dan wil je ook nog veel bij Jan zijn. Daarom nu al eea regelen.
    Wat een mooi gebaar van collega's van Jan. warm, liefdevol en super waardering!

    X

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een prachtig cadeau hebben jullie gekregen: de JanGlossy.
    Dát heeft niet iedereen.
    Heel begrijpelijk en ook fijn denk ik, dat jullie samen alles nu al regelen. Beter kun je het niet doen toch?
    Ik wens jullie een lange, goede tijd toe!

    BeantwoordenVerwijderen