25 juni 2012

Gisteren, 25 juli, hadden we weer een afspraak met onze prof, dokter Metselaar in het Erasmus. Dat geeft altijd spanning. We slapen er slecht van. Jan stelt ’s morgensvroeg allerlei onnozele vragen en ik mopper op hem. Bij mij moet je ’s morgens niet met onnozele vragen aankomen, bij voorkeur helemaal niet.

Eigenlijk is de afspraak zelf niet eens zo spannend en dat weten we. Na afloop wordt er altijd bloed geprikt en die uitslag horen we pas bij de volgend afspraak, 2 á 3 maanden later. Of tussendoor als we bijvoorbeeld bij de cardioloog in Rotterdam zijn. Dus we weten nu al dat de bloeduitslagen goed zijn; er zijn nog geen grote veranderingen in het bloedbeeld. Het is structureel slecht voor wat betreft suiker, leukocyten en trombocyten, leverwaardes vallen weer verbazingwekkend mee.

Voor mij zit de spanning vooral ook in het dáár naar toe gaan. Daar waar onze slechtste herinneringen en spannendste momenten liggen.

Het Erasmus is al zo lang als wij er komen één grote bouwput, het ziekenhuis wordt vernieuwd terwijl het gewoon open is. Deze keer is er weer eens een stuk van de parkeergarage aan de beurt; de invalideparkeerplaatsen. De rest is stampvol, dus een paar slimmeriken rijden tegen het verkeer in naar een plekje waar de alternatieve invalideplaatsen zijn. Pas als ze de parkeerwachters zien die druk met wielklemmen in de weer zijn begint er iets te dagen. Maar dan nog moeten ze eerst zien dat een ander eerst 50 euro mag afrekenen voor zijn wielklem eraf mag en dan pas stappen de dames hevig verontwaardigd weer in om een ander plekje te zoeken.

Wij hebben een kaart dus we wachten geduldig tot de wielklemmeneer klaar is en er een plekje vrijkomt. Terwijl wij parkeren zien we dat de klem onmiddellijk weer op een andere auto gezet wordt; ondanks de grote verkeersborden is het vandaag een topdag voor de kas van de afdeling parkeerbeheer.

Dokter Metselaar heeft inderdaad weinig nieuws voor ons te vertellen, op het feit dat de bloedwaardes goed genoeg zijn en Jan al een half jaar geen hartproblemen heeft gehad baseert hij zijn verwachtingen voor de komende paar maanden: geen grote problemen te verwachten. Als ik hem vraag om zwart-op-wit-garantie zegt hij: Ik ben net een tweedehands-autohandelaar: garantie tot de deur.

We krijgen alle kans om vragen te stellen, over de vermoeidheid van Jan bijvoorbeeld. Hij houdt het op de combinatie van alle ziektes die Jan heeft en vooral op de tumoren: tumoren vreten energie. Zolang er geen extra klachten komen zoals pijn in de buik en vocht vasthouden en zolang de bloedwaardes gelijk blijven is de situatie stabiel. (Stabiel slecht weliswaar) Wanneer dat gaat veranderen is niet te voorspellen, een tumor van deze soort is langzaam groeiend, hij verdubbeld jaarlijks in omvang, dus een tumor van 2 cm is na een jaar 4 cm en na nog een jaar 8 cm. En er zitten er minimaal 4 maar waarschijnlijk meer.

Op de een of andere manier ben ik toch nooit gerustgesteld na zo’n gesprek, de bloeduitslagen die er nu liggen zijn 3 maanden oud. Maar binnenkort hebben we een afspraak met de cardioloog en dan zijn de nieuwe uitslagen bekend. Hopelijk bevestigen die wat Metselaar zegt.

Het is nu half elf en ik heb nog geen Jan gezien, zo maar eens boven kijken…

cirkel

Jan z’n bloedsuikerspiegel is te hoog, mede omdat hij te weinig beweegt en dus niet verbrandt wat er binnen komt. Door een hoge bloedsuikerspiegel ga je je moe voelen en daardoor beweeg je minder en daarmee is de cirkel rond.

De tumoren in Jan z’n lichaam veroorzaken ook al dat hij zich vaak erg moe voelt . Als je flink beweegt maakt je lichaam stofjes aan waardoor je je beter voelt, maar als je moe bent…

Vanmorgen waren we bij een diabetesverpleegkundige. Het was een nieuwe voor Jan en ze had het dossier niet gelezen, was iets te dik. Ze wist alleen dat Jan diabetes heeft en wilde op een kaartje even wat medische feiten van Jan opschrijven…

Dan blijven we maar gewoon vriendelijk want ze doet ook maar zo goed mogelijk haar werk. Ze had flink wat te schrijven, hartinfarcten, levertumoren, terminaal, ze kon haar gezicht goed in de plooi houden.

Voor de hoge bloedsuikerspiegel is geen oplossing. (hoewel Jan dacht er wel een gevonden te hebben, als hij zijn bloedsuiker controleert en het is te hoog dan zegt hij het gewoon niet meer tegen mij… opgelost!)

Ziekenhuisopname en aan het infuus willen we niet meer, veel te slechte ervaringen mee. Meer insuline is ook geen optie, Jan spuit al zoveel dat nog meer geen effect heeft. Meer bewegen zou helpen als Jan daar energie voor had…

Ik ben pas ook geweest voor mijn driemaandelijkse controle, was deze keer grote controle die één keer per jaar plaats vindt, bloeddruk, hartslag, nierfunctie, bloedsuikerspiegel, cholesterol, echo-doppler van bloedvaten in benen, gevoelstest voor voeten en fundusfoto; een foto van de bloedvaten in je ogen. Daarnaast had ik toevallig in dezelfde week een mammagrafie; tweejaarlijks borstonderzoek. Vooral het laatste vond ik spannend, ik heb met trillende vingers de envelop open gemaakt. Onzin natuurlijk, want via de post krijg je vast alleen de goede uitslagen, mag aannemen dat ze voor slecht nieuws bellen.

Bij mij waren alle uitslagen goed.

Vandaag kwam er post van het KWF waar ik donateur van ben, jaarlijks komen er 42000 nieuwe kankerpatiënten bij stond er met grote letters op. Ik kan er wel een paar noemen, maar dat doe ik niet.

Ik noem één:  Mien.

Mien is deze week overleden. Ze was een bijzondere vrouw, tot op hoge leeftijd was zij het gezicht van Amnesty International in deze gemeente. Jarenlang heb ik gecollecteerd voor Amnesty omdat Mien het mij vroeg en tegen haar kon ik geen nee zeggen. Tot Jan in 2009 kanker kreeg, toen zei ik wel nee. Mien is ook heel lang vrijwilligster van Vluchtelingenwerk geweest. En dat allemaal op haar eigen eigenwijze manier. Bewonderenswaardige vrouw vond ik het altijd, als ik oud mag worden net zoals zij was, dan teken ik daar voor.

Omdat wij al zo lang in de wereld leven waar kanker regeert dacht ik dat het me niet meer zo zou raken als iemand een domme opmerking maakt. Verkeerd gedacht! Woensdagochtend om 8.00 uur zei iemand die onze situatie niet kent iets tegen me waar het woord kanker in zat. Pffttt, gewoon negeren dacht ik. Maar toen ik naar huis reed liepen de tranen over mijn wangen.

Er gebeuren ook nog leuke dingen hoor, we zitten echt niet de hele dag te sippen. Zoals vandaag, we mochten met onze twee lieve meiden mee gaan lunchen bij een lunchcafé dat gerund wordt door mensen met een beperking. De aanliggende biologische zorgboerderij hebben we ook nog even bekeken en in het winkeltje heb ik wat slaplantjes gekocht voor in de tuin. Binnenkort dus biologische sla van eigen kweek op ons bord.

bloggen?

Wel of niet bloggen, het is vaak een dilemma, en ook wát er in komt.

Ik kan moeilijk iedere keer schrijven dat we slecht slapen, dat Jan pijn in z’n benen heeft en dat genieten moeilijk is met donkere wolken boven je hoofd.

Er zit dagelijks voor wel twee blogs stof in mijn hoofd, maar soms heb ik geen tijd, geen puf of geen zin. En niet alles wat er om je heen gebeurt kun je in een blog slingeren, daar zit niet iedereen op te wachten.

Vanmiddag was ik bij de familie S. Zij zijn jaren geleden gevlucht uit Azerbedjan (schrijf je dat zo?) en ze wonen met hun 3 dochters hier in de buurt. Ik was lang vrijwilligster van Vluchtelingenwerk en heb toen onder andere dit gezin begeleidt. Ze hebben afgrijselijke dingen meegemaakt voor ze gevlucht zijn en het heeft ze heel veel moeite gekost voor ze hier in Nederland een beetje ’n redelijk leven hadden opgebouwd. Soms gaan we nog bij ze op bezoek omdat het er gezellig is en we altijd heel gastvrij ontvangen worden.

Vandaag waren we er dus ook en nou blijkt de moeder van het gezin borstkanker te hebben. Ze weet het pas vanaf 15 april, is al 2 keer geopereerd, begint binnenkort aan een chemokuur van 4,5 maand en moet ook nog bestraald worden. Tsak!! Die komt binnen.

Welkom in de wereld waar kanker regeert.

We hebben uitgebreid gesproken over positief zijn en bidden (zij zijn gelovig, ik niet) en over hopen op een wonder.

Ik geloof niet dat kanker verdwijnt door een positieve houding of veel bidden, en al helemaal niet dat kanker een straf van de duivel is. Mocht er ergens een god bestaan, dan moet die wel een vreselijke hekel aan ons hebben want ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets gedaan heb waarvoor wij zo zwaar gestraft moeten worden.

Maar ik heb dat niet gezegd, want als mensen zich ergens aan vast willen houden, in dit geval aan god en bidden tot hem, dan moeten ze dat vooral doen. Ik heb wel gezegd dat ik denk dat je gewoon pech hebt als je kanker krijgt, heel veel pech.

En als je geluk hebt genees je ervan, dus ik hoop dat ze geluk heeft!

De gezamenlijke conclusie was dat het niet eerlijk is in ieder geval, daar waren we het wel over eens.

Vorige week waren we een poosje bij Aramis, de woningcorporatie in Roosendaal, bij de collega’s van Jan. 3 ervan vierden een jubileum en een van hen is Albert, de vriend van Jan. Er was een toespraak en daarin werden wat anekdotes verteld over de 12,5 jaren die hij er werkt. Jan en Albert zijn allebei sociaal projectleider, wat wil zeggen dat ze saneringsprojecten begeleiden, bemiddelen bij burenruzies, regelen dat mensen een andere woning krijgen bij sloopprojecten etc. Maar als het zo uitkomt zijn ze eigenlijk ook gewoon een komisch duo. Ze moesten ook vaak op huisbezoek. Een van de anekdotes ging over zo’n huisbezoek: Albert en Jan bellen aan bij een client in een achterstandswijk. De man doet open en laat hen binnen, maar achter hem komt een grote hond op Jan en Albert afgestormd. De man roept keihard: LIGGEN!!!  En Albert en Jan bedenken zich geen seconde en duiken allebei languit op de grond….

Jan geniet enorm van dit soort bezoekjes waarbij herinneringen opgehaald worden, want dat is wat hij het meeste mist: gewoon kunnen werken, plezier hebben met collega’s en tegelijkertijd goed werk afleveren. Het is moeilijk om onder ogen te zien dat je nauwelijks nog een nuttige bijdrage levert aan de maatschappij, zeker voor iemand die er altijd met 2 benen middenin heeft gestaan.

6 juni 2012

Dit weekend was een bijzonder weekend. Op zaterdag trouwde onze oudste neef.  Een prachtig bruidspaar, een mooi feest op een prachtige locatie, met als mooiste plaatje ná het stralende bruidspaar de bruid die danste met haar kleine nichtje van nog geen 2 jaar.

Blitz is een ideale feestlocatie aan de Maasboulevard in Rotterdam, recht aan het water, vooral in het donker is het daar heel mooi.

Maar het was ook een bruiloft die voor ons verschillende laagjes heeft: we zijn superblij dat Jan er bij was, het ging zo goed dat hij zelfs een rondje in de polonaise heeft meegelopen. Dankzij een paar dagen energie besparen en zaterdag overdag heel veel slapen kon Jan het de hele avond volhouden. We beseften deze avond extra dat Jan z’n eigen dochters nooit als bruid gaat zien en dat doet pijn. Maar we wilden ook ons best doen om deze dag voor het bruidspaar hún dag te laten zijn.

De dag na de bruiloft sliep Jan tot 12.30 uur.  In de middag kregen we bezoek en daarna is hij meteen weer naar bed gegaan. (Nu ik dit schrijf is het 10.45 uur en ik heb hem ook nog niet gezien.)

De koude regenachtige zondag paste goed bij mijn humeur, het telefoontje waarin ons verteld werd dat er meer tumoren bij waren gekomen en dat er dus geen transplantatiekansen meer waren was precies één jaar geleden. Ik heb de verwarming aangezet om de kou te verdrijven, het hielp niet.  

Het was ook een rare week, de schilders liepen nog steeds rond het huis en het schilderwerk gaat er steeds beter uit zien. Maar binnen is het een zootje. Het heeft geen zin om te stofzuigen of poetsen, want overal waar ze door moeten is het weer een troep. Dat betekende dat ik deze week wel veel thuis was, maar eigenlijk weinig kon doen. Ik vind het lastig om met een boek op de bank te zitten als er overal om je heen gewerkt wordt. Ik vind het sowieso lastig om met een boek op de bank te zitten tegenwoordig, mijn concentratievermogen is nog steeds niet veel bijzonders.

Dus ik rommelde maar wat aan en dat gaf te veel tijd om te piekeren. Daar heb ik ’s nachts al genoeg tijd voor, dus overdag doe ik graag iets anders. Ik probeer me wel eens te herinneren wanneer ik voor het laatst een hele nacht doorsliep, maar ik weet het echt niet meer. Tegenwoordig slaap ik zo licht dat ik de schoenen van de buurvrouw op het parket, de eerste vogeltjes en de krantenjongen bijna altijd hoor. Behalve als de wekker bijna afloopt, dan slaap ik. Vroeger moest ik minimaal 8 uur slaap per nacht halen, tegenwoordig kan (moet) ik regelmatig met veel minder toe.

Jan slaapt tegenwoordig veel méér dan 8 uur per dag, lang uitslapen en in ieder geval ’s middags weer naar bed, maar als er iets in de planning is voor de avond bijvoorbeeld dan komt er vaak nog wel een extra dutje bij. Als je aan Jan vraagt of hij pijn heeft zegt hij altijd : Nee. Daarmee bedoelt hij pijn door zijn tumoren, want die heeft hij gelukkig niet. Maar hij heeft wel vaak pijn in zijn benen en onderrug, vooral als hij ligt. Dus ook bij hem zijn de nachten in stukjes verdeeld, regelmatig gaat hij eruit om wat rondjes te lopen om de pijn uit z’n benen te krijgen. Sinds kort heeft hij ook regelmatig kramp in z’n benen en weet dan gewoon niet meer hoe hij moet staan of lopen. Als ik rustig tegen hem blijf praten en zeg dat hij zijn spieren moet strekken dan zakt het wel, maar het doet wel ontzettend zeer.

Morgen gaan we een paar uurtjes naar Roosendaal, 3 van Jan z’n collega’s hebben een jubileum, waaronder Jan z’n vriend Albert. 12,5 jaar geleden zat Jan in de sollicitatiecommissie en de eerste keus van die commissie had al een andere baan, dus daardoor werd het Albert. Dat betekent dat Jan morgen weer veel collega’s zal zien, sommige zien we regelmatig, maar de meesten maar soms. Dus dat zal voor Jan een hele ervaring zijn.

Morgen fietst Jörn de Alpe d’Huzes. Als ik daar filmbeelden van zie dan vind ik het jammer dat niet zo’n sportvrouw ben, het lijkt me een geweldige belevenis, en ik heb veel bewondering voor de deelnemers; veel van hen nemen iemand “op de bagagdedrager mee”

Jörn zit weer aardig over zijn streefbedrag, hij heeft al heel wat eurootjes bij elkaar gefietst voor het KWF, ook vorig jaar.

Vorig jaar, toen we net wisten dat Jan z'n toekomst beperkt is.

Nog even een uitspraak van Mika, hij is 13 en zijn vriend fietst morgen voor hem de Alpe d'Huzes. Mika werd geintervieuwd door het Jeugdjournaal en hij zei:

"Ik heb het nu eenmaal en 't is oneerlijk, maar ja.... 't leven is niet eerlijk"

regelwerk

Vorige week zijn we bij mijn broer geweest, hij heeft een eigen administratiekantoor en hij is heel deskundig op gebied van o.a. belastingen. We hadden een aantal vragen over erfbelasting enzo. Hij heeft ook samen met ons gekeken naar Jan z’n pensioenvoorziening. Mijn broer is erg goed met cijfertjes; als Jan nog wat op een kladpapiertje zit te krabbelen dan weet hij het antwoord al lang.

Ton heeft al onze vragen beantwoord en samen met ons naar allerlei berekeningen gekeken. Onze conclusie is dat ik straks als Jan overleden is geen droog brood hoef te eten en hier in dit huis kan blijven wonen. En dat is een prettige gedachte, ook voor Jan.

Ik zou natuurlijk best kleiner kunnen gaan wonen, maar dit is ons huis, van ons gezin, dus ik wil voorlopig graag hier blijven. En bovendien staan hier in de straat al zo veel huizen te koop dat ik dat van ons toch niet voor een goede prijs kwijt zou raken. Laat mij hier maar lekker zitten.

En het is fijn te weten dat er iemand dichtbij me is die mij straks zal helpen met alle papieren en financiële rompslomp.

Deze week lopen er schilders rondom ons huis, ze maken er een vreselijke puinhoop van, als ze met de dakkapellen bezig zijn dan leggen ze alle dakpannen in onze slaapkamer bijvoorbeeld. We hadden wat offertes laten maken en konden kiezen uit Polen, Kroaten of Marokkanen. De Polen hebben gewonnen.

Het zijn keiharde werkers, waar we nauwelijks mee kunnen communiceren dus dat is handig.

Maar het gaat er wel heel mooi uitzien en ons huis kan er dan weer een jaartje of 5 tegen. En dat was de bedoeling, ook daar hoef ik mij voorlopig niet druk om te maken.

Maar het is wel vreemd om zo bezig te zijn met de voorbereidingen op een toekomst waar we niet om gevraagd hebben en waar we ook niet naar uitkijken. Gelukkig is Jan nog steeds heel goed in dit soort regelwerk.

Jan voelt zich een klein beetje beter dan vorige week, die grote hitte was er toen toch wel de oorzaak van dat hij een erg groot deel van de dag in bed lag. Gelukkig maar, want slapen is toch al lastiger nu er overal schilders rondlopen. Als Jan het niet meer red dan gaat hij op zolder slapen, daar is het rustig, daar liggen geen dakpannen, daar kan ongestoord geslapen worden.

Henk

Vandaag kwam ik Henk tegen, hij maakte een wandelingetje met zijn vrouw en ik was even met Nienke bij mijn schoonmoeder op bezoek geweest. ( zij ligt alleen nog maar in bed, dunne armen, dikke buik en benen van het vocht, als ze naar de w.c. moet is ze bekaf als ze eindelijk weer terug in bed ligt )

Henk ken ik van Vluchtelingenwerk, waar wij beiden jarenlang vrijwilliger waren. Hij is ergens in de 70 en heeft al een paar jaar kanker. Ruim twee jaar geleden kreeg hij te horen dat de artsen niks meer konden doen voor hem. Het zou nog zo’n 3 tot 9 maanden duren gaven de artsen hem zwart op wit. En nu wandelt hij nog rond met zijn vrouw.

We raakten aan de praat en ze leken serieus verontwaardigd dat die dokters ongelijk hadden, de termijn was al heel ruim overschreden. Natuurlijk waren ze blij dat Henk er nog is, maar ik begreep hun verontwaardiging maar al te goed. Het valt niet mee om te leven met de boodschap dat je terminaal bent.

De vrouw van Henk verwoordde precies wat ik ook meemaak: Als er iemand 3 keer hoest dan denk je: die wordt verkouden. Als Henk drie keer hoest dan denk je: zou dit het begin van het einde zijn?

Hoewel we beseffen dat veel mensen genieten van het mooie weer zijn wij erg blij dat de temperatuur gaat dalen; Jan is helemaal niet meer bestand tegen deze hitte. Hij wordt er heel moe van en kan eigenlijk de hele dag wel slapen. Dat doet hij dan ook bijna, maar dat geeft hem niet bepaald een goed gevoel. Afgelopen vrijdag kwam ik thuis van mijn werk rond 13.00 uur en Jan lag nog in bed. Hij was er wel heel even uit geweest maar weer snel terug gegaan. Hij was er helemaal emotioneel van. Als het zo slecht met hem gaat dan gaat het ook erg spoken in zijn hoofd. Hij vindt zichzelf nutteloos omdat hij niet meer kan werken en niet meer actief deel kan nemen aan de samenleving. Zijn wereldje wordt steeds kleiner.

En als hij dan toch zo ligt te piekeren dan voelt hij zich meteen ook nog maar even schuldig tegenover mij. Hoe minder actief hij in en om het huis is hoe meer ik moet gaan doen. En, tenslotte, alsof het allemaal nog niet ellendig genoeg is, Jan piekert over periodes in ons leven waarin hij misschien net niet aardig genoeg was voor mij, maar dat valt niet terug te draaien.

En hij vindt het zo erg dat hij regelmatig wat suffig is en dan stomme dingen tegen mij zegt.

Dus probeer ik hem te troosten met de opmerking dat hij toch al heel z’n leven lang stomme dingen tegen mij zegt, dus dat ik dat toch wel gewend ben. Maar dat helpt ook al niet…

Een daling van de temperatuur, dat helpt hopelijk. Maar hier in Nederland gaat dat altijd zo stom; het is of véél te warm, of véél te koud. Eind van de week is het nog maar een graad of 14, en daar balen we dan ook weer heel hard van. Zaterdag trouwen Stef en Eveline, Stef is onze oudste neef. En wij vinden het super dat Jan dat nog kan meemaken. Dat hadden we nooit verwacht toen we voor het eerst hun trouwdatum hoorden, ik schrok helemaal toen ik 2 juni 2012 hoorde en dacht, dat haalt hij nooit. Maar Jan is er nog en we gaan erbij zijn.

We hopen dat het een prachtige zonnige dag wordt, vooral voor het bruidspaar zelf natuurlijk!

blessuretijd

Gelukkig hebben we weer wat “goede tijden” gehad, we hadden het nodig.

Een week geleden hadden we familiedag, met mijn familie. We zijn met z’n allen naar de Beekse Bergen geweest en we hadden daar een eigen bus met Ranger ter beschikking. De organisatie was dit jaar in handen van het gezin van mijn broer en ze hadden gelukkig goed rekening gehouden met wat voor Jan mogelijk is. We begonnen om 13.00 uur met koffie en om 17.00 vertrokken we naar Breda waar Jan even een dutje kon doen. Dat was mooi lang genoeg zo voor hem.

Daarna kregen we een heerlijke maaltijd voorgezet waar ieder lid van het gezin een steentje aan bijgedragen had. Ook de vegetariërs en halallers hadden ruime keus.

De organisatie had zelfs voor een hele dag mooi weer gezorgd en een paar dagen later werden we verrast met deze mooie foto:

Ik heb een broer en een zus, dus ga maar zoeken.

De volgende dag heeft Jan helemaal niks gedaan, behalve dan het dagelijkse bezoekje aan zijn moeder. Hij was nog moe van de vorige dag, maar ook al zovast zijn krachten aan het sparen voor de komende vier dagen.

We zijn n.l. weer vier dagen weg geweest. ( voor wie één seconde dacht: alweer?? heb ik maar één antwoord: Ruilen?)  We durven het nog steeds te proberen, ook al weten we dat de lat steeds lager komt te liggen. In Haamstede, Zeeland, hadden we een hotelletje geboekt met de hoopgevende naam Duinhotel Haamstede. Met zo’n naam ga je er toch een beetje van uit dat de zee om de hoek ligt, maar dat bleek niet zo te zijn. Tijdens het eerste dutje dat Jan in de hotelkamer deed ging ik op zoek naar de zee. De wandeling naar de dichtstbijzijnde duinovergang was al minstens een half uur en dan kwam er nog een heel lang pad door de duinen, dus van daaruit hebben we de zee niet gezien. De volgende dag wees de receptioniste ons op een plek verderop waar je de auto voor het duin kon parkeren en meteen achter die ene duin lag de zee.

We hadden meteen vanaf de eerste dag mooi weer, af en toe wat wolken en een keer een spatje regen maar verder heerlijk weer. Op de site stond dan ook dat dit het zonnigste stukje van Nederland was. En dat kwam goed uit, want dan kun je tenminste lekker op een terrasje zitten en dat is een van de dingen waar Jan goed in is. Zierikzee bleek een mooi plaatsje en Renesse ook wel, maar dat hadden massa’s Duitsers en Belgen ook ontdekt dus het was er erg druk. Ik zou nooit in het hoogseizoen naar zulke plaatsten gaan, dan kun je nog net zo goed naar Valkenburg.

Als de provincie Zeeland nog een slogan zoekt zou ik ze “Zeeland Frituurland” adviseren, want bij iedere duinovergang kwam de frituurlucht je al van verre tegemoet. Ondanks het lage tempo en de vele dutjes hebben we het wel erg naar onze zin gehad. Alleen hebben we wel de conclusie moeten trekken dat vier dagen echt de max is. Jan kan zich dan redelijk tegen de vermoeidheid verzetten, maar bij thuiskomst was het muntje meer dan op.

Maar dat hadden we er natuurlijk wel voor over.

Het zet ons alleen wel aan het denken over de zomervakantie. We blijven graag plannen maken zolang het enigszins mogelijk is, we zouden het liefst een week een huisje huren in de zomervakantie. Maar we realiseren ons dat een week eigenlijk niet meer haalbaar is, naar mate de week vordert zou Jan steeds meer moeten gaan slapen, en daar hoeven we niet voor naar een vakantiehuisje.

Vorig jaar twijfelden we al zo aan de haalbaarheid van een weekje vakantie, het geeft dubbele gevoelens dat de twijfel er nog steeds is en alleen maar erger is geworden.

Maar het betekent wél dat Jan er nog steeds is, bijna een jaar nadat zijn vonnis uitgesproken werd. We hadden het nooit geloofd als iemand ons dat vorig jaar gezegd had. Blessuretijd zou dat geloof ik in de voetballerij heten, nou blessures waren er genoeg als je de virussen en hartkwalen meetelt, dus laat ons nog maar even in die blessuretijd doorgaan.