lamlendig

Eens kijken of ik het nog kan…

De afgelopen weken hing er een soort van lamlendigheid over me heen, afgewisseld met af en toe een vlaag van heel actief bezig zijn. Maar de lamlendigheid overheerste. En na de actieve periodes leek het steeds erger. Ik besef te goed dat het niet uitmaakt hoe hard ik mijn best doe, mijn oude leven komt er niet door terug.

En dat werkt soms verlammend.       Onlangs werd mij door diverse personen gevraagd hoe het toch kwam dat ik zo open ben op mijn blog. Dat ik mijzelf en mijn gezin zo openbaar bespreek. Dat werd niet negatief bedoeld hoor, maar daar moest ik toch wel lang over nadenken en dat ontnam me ook even de zin om te bloggen.    Als ik een schrijver was dan had ik last van een writer’s block, maar dat ben ik niet. Ik ben gewoon een huis-tuin-en-keukenblogger. En ik heb last van lamlendigheid, dus.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik mezelf nog niet eens zo ontzettend open vind, ik schrijf echt niet alles wat in mij opkomt, daar gaat een stevige censuur doorheen. Maar tegelijkertijd geef ik natuurlijk wel een stukje van mezelf bloot. Als ik alleen maar schrijf dat ik vandaag broccoli op heb dan is dat nogal zinloos. Als ik schrijf hoe het ons vergaat zonder Jan, dan kun je je ook afvragen of dat openbaar moet, maar dan is het in ieder geval voor mijzelf van belang. Mijn blog is inmiddels voor mij een heel belangrijk bewaardocument geworden. Als het verdriet me hoog zit dan ga ik foto’s kijken, de muziek van Jan z’n afscheidsdienst draaien of mijn blog teruglezen. Of alle drie.  

Ik kan nog niet zo goed wennen aan mijn “nieuwe leven”, aan het leven zonder Jan. Ik voel mij een ander mens, maar dan een die de realiteit nog niet helemaal begrijpt. Ik kan me nog steeds verbazen over wat er de afgelopen jaren allemaal over ons heen gekomen is.

Er is veel gebeurd in de periode dat ik even niet blogde. Ik ben o.a. in mijn vakantie een midweek weggeweest, naar “aMatisse” in Helenaveen. Daar werd een midweek georganiseerd voor vrouwen die hun partner moeten missen. Met allerlei workshops, heerlijk eten en veel gezelligheid werden we daar verwend. En dat miste ik dan ook het meeste toen ik weer thuis was, dat iemand anders voor mij zorgde, leuke dingen voor me plande en aardig gezelschap zonder dat ik ergens moeite voor hoefde te doen. Wie er meer van wil weten moet maar even snuffelen op www.amatisse.nl

Er was ook nog een dochter jarig, en dat zijn dagen waar we van te voren al tegenop zien. We hadden een mooi plan gemaakt om de dag goed door te komen, museum, wandelen, lunchen enzo, en toen werd de jarige ziek. Weg dappere plannen…

Mijn vakantie is alweer voorbij, ik werk weer 3 dagen in de week. Maar dat is niet erg, dat geeft de week  een vertrouwd ritme. En dat is prettig in een periode waarin zowel terugkijken als vooruit zien pijn doet. Ik moet proberen wat meer in het nu te leven, maar dat lukt me nog niet zo goed.

leeg

Het lukt mij even niet zo goed om te bloggen. Wie denkt dat dat goed nieuws is vergist zich. De leegte doet zo veel pijn.

De zee en de dood

Gisteren heb ik twee hoge drempels genomen. Naar een crematie en naar de zee. De crematie was van Coby. Gelukkig ging er een dochter mee, blij dat ik niet alleen hoefde. De andere dochter wilde ook wel mee, maar dan moest ze een weekendje Zeeland afzeggen, en dat wilde ik niet.

De afscheidsdienst was in Driehuis, ik had er nog nooit van gehoord, een klein plaatsje in Noord Holland. In de buurt van Zandvoort en Bloemendaal. Als ik dan toch zo ver ging rijden voor Coby en Cor wilde ik meteen nog een hoge drempel nemen: de zee. Met Jan was ik vaak samen aan zee, bijna iedere vakantie en vele weekendjes, altijd genieten. In mijn leven zonder Jan was ik nog niet aan de zee geweest, zo moeilijk. Op deze dag, die toch al moeilijk zou zijn, en samen met een dochter durfde ik het wel aan. Bij de eerste aanblik van die rustgevende af en aan rollende golven liepen de tranen al over mijn wangen.

De zee! Broekspijpen omhoog, schoenen uit en de golven over mijn voeten; overweldigend geweldig! Over 100 jaar, misschien zelfs 1000 gaat die zee nog steeds zo af en aan. “Het leven gaat door” zegt de zee, en dat is ook zo. Maar ook: wat zijn wij een minuscuul onderdeeltje van het grote geheel, niet meer dan een zandkorrel of waterdruppel.

Na een mooie wandeling langs de vloedlijn reden we verder naar onze eindbestemming, het oudste crematorium van Nederland in Driehuis. Wat een mooie plek. De begraafplaats is gelegen op heuvels, de graven liggen met heel wat tussenruimte onder prachtige oude bomen. Na een korte wandeling kom je bij het allerhoogste deel en daar is het crematorium.  Die berg is haast symbolisch. We zagen er allebei toch wel tegenop, die afscheidsdienst, mijn dochter en ik. Voor haar was het de eerste na Jan, voor mij de tweede. Ik was al bij het hartverscheurend afscheid van Niene.

Er waren nogal wat momenten dat ik met dichte ogen weer in de dienst van Jan zat. Veel herkenning. Muziek van Coldplay, een gedicht dat ooit op mijn blog heeft gestaan, muziek die ik in de cd-speler in mijn auto heb zitten. Ppffftt!

Wat had ik te doen met de moeder van Coby,  haar kinderen en kleinkind, Cor en zijn kinderen. Wat een heftig moment toen zij als eerste langs die kist liepen. Cor schreef over Jan een prachtig krantenartikel dat geplaatst werd vlak na zijn dood. Ik hoop dat iemand iets dergelijks ook over zijn Coby doet.

Bij thuiskomst lag er een kaart op de mat, met een zwart randje. Weer een berichtje van de dood. De moeder van een lieve vriendin deze keer. Vanmorgen ben ik naar het rouwcentrum geweest om mijn vriendin en haar familie te condoleren en haar moeder nog even te zien. Daarna nog even op het kerkhof ernaast waar een gedenkplekje voor mijn ouders is. En tenslotte nog even langs het huis gereden waar ik geboren ben.

Zo was het wel weer genoeg voor één weekend. Ik hoop op wat betere dagen komende week.

Niks is zo veranderlijk als het weer.

Zegt men. Ik weet wel iets wat nog veranderlijker is: mijn emoties.  Het lijkt wel pingpong. Het ene moment geniet ik volop, ben ik trots op mezelf, op mijn dochters, blij met de lieve mensen om me heen en weet ik zeker dat Jan blij zou zijn als hij kon zien hoe we ons staande houden.

Het andere moment knallen de tranen uit mijn kop.

Ik heb vakantie. Op het moment dat half Nederland al weer terug is begint mijn vakantie en ik zag er erg tegenop. Twee lege weken, wat moet ik daar nou mee?    De eerste week is bijna om en het was een prima week. Zondag heb ik heerlijk gewandeld en gefietst met Annelijn, maandag, dinsdag en woensdag was ik op bezoek bij lieve mensen of had ik zelf bezoek over de vloer en donderdag had ik een heerlijke dag  met Nienke in Amersfoort die begon met een high tea bij Downey’s.

Met een enkel momentje van tranen tussendoor waren het verder prima dagen. Maar die tranen zijn niet te voorspellen en niet te beheersen. Op het moment dat Annelijn belde om te vertellen dat ze aangenomen is voor een nieuwe (hbo) funktie in de gehandicaptenzorg waar ze een mbo-niveau-nul-uren-invalcontract had was ik natuurlijk heel blij. Maar wat doet het pijn dit niet met Jan te kunnen delen. Hij zou zo trots zijn op zijn allerliefste jongste dochter die in plaats van thuis op de bank te wachten op een uitkering of een baan op universitair niveau oude mannen met een verstandelijke beperking is gaan verzorgen. En die daar binnen twee maanden doorstroomt naar een hogere functie.

Hij zou ook zo blij zijn geweest als hij de lieve mensen om mij heen zag die bij me op bezoek komen of waar ik naar toe kan als ik dat graag wil. En ook als hij zou kunnen zien hoe ik vandaag met Nienke een heerlijke dag had in Amersfoort, high-tea, winkelen en een rondvaart door die prachtige historische plaats. (echt een aanrader) Daar kan ik zelfs dan van genieten, van de gedachte dat Jan blij zou zijn als hij ons zo zou zien.

Maar dan komen er steeds weer momenten dat mijn emoties ineens omslaan van blij en trots naar heel verdrietig: we fietsten terug naar Nienkes flat in Utrecht en op het fietspad voor ons zagen we 2 politieauto’s een brandweerauto, wat mensen, en een ober uit het nabijgelegen restaurant die het verkeer was gaan regelen omdat de politie daar nog niet aan toe gekomen was. En terwijl we overstaken om verder te kunnen fietsen zag ik het tussen de agenten op de grond: een bloot mannen bovenlichaam met bolle harige buik. Het had niet meer op dat van Jan kunnen lijken. Er zat een vrouw naast op de grond en die was bezig met reanimeren, de buik schudde bij iedere beweging heen en weer. Het zat meteen op mijn netvlies gebrand, nu nog.

Dit was precies het schrikbeeld dat ik al jaren had: Jan die ergens in elkaar zakt, en ik moet dan bedenken of hij nog gereanimeerd moet worden of niet. Of ik moet dat zelf gaan doen. En intussen bedenken wie van mijn dochters ik het eerste moet bellen. Ik heb er heel lang nachtmerries van gehad.

We zijn maar gauw doorgefietst, gelukkig waren er al genoeg hulpverleners. Aan mij hadden ze niet veel gehad terwijl ik er vroeger altijd van overtuigd was dat ik precies zou weten wat te doen als ik bij een ongeluk ofzo uitkwam. Nu even niet.

Nadat ik nog gezellig mee gegeten had reed ik weer naar huis. De ondergaande zon was prachtig en net als op de heenweg zag ik ooievaars. Dat zijn dan weer dingen waar ik echt van kan genieten. Thuis aangekomen kwam er weer zo’n enorme emotieomslag. Coby, de vrouw van Cor, een vriend van Jan, is overleden, afgelopen maandag heeft zij haar moment gekozen om afscheid te nemen, gesloopt door die nare ziekte. En de uitnodiging voor de afscheidsdienst lag op de mat.

Met al mijn tassen en spullen nog in mijn handen heb ik die kaart gelezen. Wat een emoties. De grootste knal kwam pas toen ik de kaart bijna helemaal gelezen had. Toen pas viel mijn oog op dat ene regeltje bovenaan de kaart. Precies dezelfde songtekst van Coldplay als bij Jan op de kaart... 

zonnebloemen

Mijn allerliefste oudste dochter is weer thuis uit Cuba. Samen met Annelijn was ik haar en Jeroen onaangekondigd gaan ophalen op Schiphol. Ik ben blij dat ze weer heelhuids thuis is, ik heb haar gemist. Het voelde heel vreemd om daar bij die schuifdeuren bij de gate te staan, ik had zo graag nog iemand opgehaald die ik mis. En Joris Linssen was er ook al niet.  

Ze had mij in de eerste week van de vakantie gesmst dat ze een dagje ziek was geweest van verkeerd eten. Het bleek achteraf wat erger, ze had een zware voedselvergiftiging gehad en moest op aanraden van de beheerder van de Casa naar het ziekenhuis voor onderzoek omdat er cholera heerste. Gelukkig was het dat niet en is ze er met een antibioticakuur bovenop gekomen. En dan niks tegen mij zeggen; “Ja mam, dan had jij 3 nachten niet geslapen!” Grapjas.

Op de terugweg zagen we ineens een klein rood invalidenautootje rijden op de vluchtstrook, levensgevaarlijk!! Zomaar langs de A2 aan het toeren. We hebben 112 gebeld en even later zagen we een motoragent rijden, die ging hem vast begeleiden.

Maandag had ik een eindje gefietst met Nienke. Bij mij in de wijk kwamen we iemand tegen die Jan goed gekend heeft. Hij had twee grote bossen bloemen in zijn handen. Toen hij mij zag zei hij: “Stop eens even”. Ik stopte en kreeg zomaar spontaan een bos zonnebloemen in mijn handen gedrukt en een schouderklopje. “Voor jou”, zei hij, “die heb je wel verdiend”. En hij liep verder.           Ik was verbaasd en verrast.          Het was superlief en ik krijg heel graag bloemen. Maar het was ook een beetje vreemd, alsof ik de zieligheidsprijs gewonnen had.

Ze staat prachtig in een vaas hier nu, ze zijn wel een meter hoog. En ze doen me denken aan Jan met een bokkig gezicht toen hij van mij moest poseren in een zonnebloemenveld langs een gevaarlijk drukke weg….

Die prachtige zonnebloemen fleuren de kamer op nu het een dagje druilerig weer is. Ik vind het niet erg dat het een regenachtige dag is, ik ben niet gemaakt voor meer dan 25 graden. Bovendien is dit prima weer om een dagje te ruimen. Hoewel ruimen nog steeds een lastig begrip is voor iemand die geen afstand kan doen van dingen waar herinneringen aan vast zitten.

Vannacht kwam er een mailtje van Cor. Hij was samen met Jan jarenlang heel actief in de plaatselijke politiek. Cor mailde dat het euthanasieproces van zijn vrouw in gang is gezet. Op maandag 5 augustus zal Coby afscheid nemen van het leven en van haar dierbaren. Ik had Cor en Coby een lang en gelukkig leven gegund. Ook voor dit verdriet heb ik geen woorden.

 

dag

Lieve Jan,

Ik weet inmiddels dat er na iedere nacht weer een dag komt, na slechte dagen iets betere. Ik hou me er aan vast op momenten dat ik het zwaar heb want ik heb inmiddels ervaren dat het echt zo is.   Dagen als vandaag zouden eigenlijk niet speciaal mogen zijn, na 5,5 maanden is mijn verdriet niet anders dan na 6 maanden. Maar toch voelt het anders, we missen je vandaag nog net wat meer.

Annelijn en ik hebben ons er samen goed doorheen geslagen. (Nienke hopelijk ook in Cuba)  We hebben gewandeld op een prachtige plek waar we nooit eerder waren, er was een bijenweide, water vol waterlelies, paden die krioelden van de minikikkertjes zodat we heel voorzichtig moesten lopen, een moerassig stuk en velden vol vlinders, allemaal even mooi. Helaas waren er ook wat steekbeesten die niet wisten dat DEET ook voor hen bedoeld was.

En we praatten over jou, dat je geen superwandelaar was en helemaal al geen natuurkenner. Maar dat je zeker wel heel trots en blij zou zijn als je ons zo samen daar kon zien lopen in dat mooie stukje Nederland. We hebben allebei geen vakantie, maar wel een vakantiegevoel. En we voelden jouw trots en jouw liefde heel dicht bij ons.

Samen zijn, samen wandelen, samen eten, dat werkt het beste op zo’n dag. De rest van de dag was er tijd voor tranen, die horen er ook bij. En ik heb wat herinnerdingen van je zitten bekijken, waar ook al weer nieuwe herinneringen aan zitten die jij niet eens kent. (je oude paspoort met de gaten, BamBam, bijvoorbeeld)

Ik reken nog maar niet op een goede nacht, maar weet dat er wel weer betere dagen gaan komen. En nog heel veel dagen zoals deze.

Ik mis je lieve Jan.                                      10 over half tien, precies een half jaar geleden….

nacht

Wat een vreselijke nacht was dat nu precies een half jaar geleden. Je was je er gelukkig al niet meer bewust van omdat je met Dormicum in slaap gehouden werd.    Ook deze nacht was helemaal niks; teveel herinneringen in mijn hoofd aan de ellende van toen!  Ik kan de naarste herinneringen van die dag niet eens op mijn blog omschrijven.

Ik mis je Jan, al een half jaar. Ik mis je als ik opsta en ik mis je als ik slapen ga en alles daartussenin. Slapen is moeilijk, maar vannacht was het een ramp! Net als een half jaar geleden, toen kon ik niet slapen omdat ik voor jou moest zorgen en bij je wilde zijn. Nu kan ik niet slapen vanwege de herinneringen aan die nacht en omdat ik bij je zou willen zijn. Ik heb de hele nacht liggen draaien in een veel te warm en veel te leeg bed. Ik hoorde  3 keer een ambulance, of reden ze alleen maar door mijn hoofd?

Ik weet het niet precies meer, heb het in alle ellende niet goed geregistreerd maar ik denk dat jouw laatste bewuste woorden tegen mij waren: ”niet huilen”. Nou, ik moet wél huilen! Iedere dag, want ik mis je. De ene dag huil ik wat meer dan de andere hoor, er zijn echt wel goede dagen bij. Want we zijn dapper en doen ons best, maar wat missen we je.

Wat zou ik er voor over hebben om nog één keer je hand te mogen vasthouden. Nog één keer tegen ’t aanrecht leunen om met je te kletsen. Nog één keer knuffelen, ruzie maken desnoods. Nog één keer over onze meiden praten, én de aanhangers. Nog één keer naast je wakker liggen omdat je zo snurkt. Nog één keer samen SkipBo spelen, ik zou je graag laten winnen, nog een keer onder je voeten kietelen. Nog één keer samen aan zee, ook al moest ik er de laatste keren alleen wandelen terwijl jij in de strandtent met een kopje koffie naar me zat te kijken. Desnoods samen naar Andre van Duijn kijken met jou, want dan lachte je altijd zo leuk. Nog één keer Jan, ik zou driemiljoen filmpjes van je maken in plaats van die paar die ik nu heb.

Ik lach nog wel hoor Jan, maar er valt hier een stuk minder te lachen zo zonder jou.