Er was een reünie van de basisschool van Nienke en Annelijn.
Een tijdje geleden vroeg iemand mij of ik er ook heen ging, want het was niet
alleen voor oudleerlingen, maar ook voor ouders die in de ouderraad hadden
gezeten, én er zouden foto’s zijn. Veel foto’s van 25 jaar Den Bussel, met
daartussen foto’s waar Jan ook opstond.
Dat laatste gaf voor mij de doorslag, ik ging mee. Toen onze
meiden op de basisschool zaten was ik leesmoeder, brigadier, knutselmoeder en
jarenlang lid van de oudervereniging. Jan had nog aan de wieg gestaan van Den
Bussel, hij was aanwezig geweest bij de oprichtingsvergadering en had als
vertegenwoordiger van de ouders in de sollicitatiecommissie gezeten. Dat was in
de periode dat onze kinderen nog heel klein waren, we woonden in de
Rubensstraat en oriënteerden ons op een basisschool voor onze meiden. En dat
zou bij voorkeur geen katholieke school worden. We waren dan ook blij te horen
dat er plannen waren om een nieuwe openbare school vlak bij onze straat te
starten.
Jan was bij de oprichtingsvergadering, maar ook bij de
sollicitatiegesprekken van de eerste directeur. Later ging hij ook in de MR en
als er op school een activiteit was waarbij ouderhulp gevraagd werd dan was hij
er vaak bij. Dat viel natuurlijk vaak op vrijdag en dan was het toch al
papa-dag. Vrij snel nadat onze oudste op school kwam heeft Jan de rol van
Kerstman op zich genomen. Ieder jaar weer kwam hij het Kerstfeest een extra
accentje geven en dat hadden alle kinderen natuurlijk wel een beetje door. Dus
werd er van alle kanten naar Nienke en Annelijn geroepen: ”He, dat is jouw papa”.
Dat ontkenden ze natuurlijk altijd, want ze hadden instructies van ons om mee
te spelen. Één jaar hadden ze gelijk, toen alle kinderen riepen dat dat de papa
van Nienke en Annelijn was lag Jan ziek thuis in bed. Meneer Jan, de directeur,
had toen zijn rol overgenomen. Eindelijk riepen Nienke en Annelijn terecht dat het
hun papa niet was, maar niemand geloofde ze.
Jan heeft samen met 2 anderen ook ooit een stichting
opgericht om sponsorgeld voor Den Bussel binnen te halen en uiteindelijk is hij
na zijn politieke carrière lid van het schoolbestuur geworden: Bravoo, het
schoolbestuur van alle openbare scholen in de regio. Als er ooit een titel van
meest betrokken vader van de school weg te geven zou zijn geweest, dan had Jan
deze zeker in ontvangst kunnen nemen.
Dat was te merken gisterenavond. Ik heb zoveel mensen gesproken
die met heel veel warmte iets over Jan zeiden, herinneringen ophaalden of aan
mij en de meiden vroegen hoe het nu gaat. De directeur en oud-directeur spraken
hun waardering over Jan z’n betrokkenheid uit. Ook Robbert Venema, voorzitter
van Bravoo, die ook sprak bij Jan z’n afscheidsdienst liep ik tegen het lijf.
Daar schrok ik wel een beetje van, hem had ik niet verwacht, de anderen had ik
op gerekend. Verder waren er zoveel mensen die Jan gekend hebben en die
informeerden hoe het nu met ons gaat.
En dat maakt meteen zo’n situatie heel dubbel, dit was weer
echt een avond waar Jan thuis hoorde, waar hij van genoten zou hebben, waar hij
z’n grapjes gespuid zou hebben en met z’n armen over elkaar en ondeugende ogen
de boel becommentarieerd zou hebben. Het had mij nog steeds geen hartverzakking
bezorgd als hij daar ineens vanuit een hoekje van de zaal op ons afgestapt was.
Of als hij net als heel vroeger toen hij nog heel soms een biertje dronk had
staan flirten met de juf van onze kinderen. Het had me niet verbaasd, Jan
hoorde hier thuis. Mijn hoofd weet dat het niet kan, maar mijn hart wil er nog
niet aan. Hij voelde zo dichtbij, en tegelijkertijd zó ver weg.
