Follow by Email

dinsdag 6 november 2012

worstelen

Begin november 1980; 32 jaar geleden: mijn vader is ziek, longkanker, voor de tweede keer in zijn leven heeft hij kanker, deze keer is er geen behandeling mogelijk. Hij heeft het erg benauwd doordat er vocht achter zijn longen zit. Daarom is hij in het ziekenhuis opgenomen, ze proberen het vocht weg te krijgen en de planning is dat hij na een paar dagen weer naar huis mag waar mijn moeder hem verzorgt.
Een paar dagen later, midden in de nacht: de telefoon gaat, mijn moeder neemt op: Wilt u naar het ziekenhuis komen, uw man is zojuist overleden, dus u hoeft niet te haasten.
Het sneeuwt als we naar het ziekenhuis lopen.

Ik denk meer dan andere jaren aan deze moeilijke periode in het leven van mijn ouders. Mijn bewondering voor mijn moeder is groot.

We vinden het fijn als er bezoek komt, zeker als de ziekte van Jan en alles eromheen open besproken kunnen worden. We merken daarbij dat mensen die zelf iemand aan kanker verloren goed beseffen hoe wij ons voelen. Lowie vertelt treffend hoe hij zijn gezin nu ziet, een jaar nadat hij en Yvonne hun dochter Guusje verloren. Hij vergelijkt hen met een legpuzzel waarvan een stukje kwijt is, en waar valt je oog dan op? Het is een overduidelijke omschrijving.
Gesprekken met bezoek gaan meestal niet over koetjes en kalfjes.

De gesprekken tussen Jan en mij zijn niet altijd makkelijk. Eigenlijk is daarin niet zoveel veranderd, alleen is het moeilijker te beseffen dat we soms hetzelfde vinden, maar dat anders omschrijven.
We worstelen nogal met dingen, wel een bed in de kamer, geen bed in de kamer (nog) bijvoorbeeld. Jan vindt het moeilijk om zijn gevoelens aan te geven en zijn wensen kenbaar te maken, soms zelfs over iets simpels als eten. En net als vroeger vraag ik me af of de communicatieproblemen te maken hebben met mannen van Mars en vrouwen van Venus, of gewoon met Jan en Wil, of omdat Jan nog steeds gewoon Jan is en eigenlijk toch ook niet. De verhoudingen verschuiven natuurlijk al lang en nu in hoger tempo.
Ik vind het geen probleem dat de zorgtaken erg scheef komen te liggen, heb er geen moeite mee om Jan z’n taken in en om huis erbij te doen. Maar het is wel lastig om steeds zelf uit te moeten vogelen wat hij nog wel en wat niet meer kan. En hij geeft het zelf niet aan.
En zo worstelen we over heel wat overbodige dingen en daar word ik niet vrolijk van. Zeker niet omdat Jan zichzelf regelmatig erg zielig vindt nadat hij weer een overbodig potje worstelen heeft ingezet. Hij mag de hele dag verdrietig of boos of wat dan ook zijn, maar niet nadat hij net onredelijk tegen mij heeft zitten doen. Dan moet hij maar even een grote jongen zijn.
Het zijn lastige situaties voor hem, en dus ook weer voor mij. Het schiet niet op zo. Een van mijn schoonzoons zegt dat geloof ik altijd uitstekend; je mag best boos of verdrietig zijn en je mag het daar best over hebben, maar je mag het niet op mij afreageren. Helemaal waar.

Ik verheug me op mijn kopje thee vanavond, het lekkerste kopje thee van de dag: Als Jan beneden is en hij heeft er genoeg energie voor dan zet hij ’s avonds altijd een potje thee voor me, het enige moment van de dag dat hij nog voor mij zorgt in plaats van andersom. Zou het daarom het lekkerste kopje thee van de dag zijn?

6 opmerkingen:

  1. Hoi Wil,

    Ik lees al een tijdje je blog. Door dit laatste bericht moet ik gevoelsmatig even reageren. Ik heb net het boek "mijn dinsdagen met Morrie" gelezen. Misschien een tip. Het gaat over een bijzondere man die weet dat hij dood gaat (hij lijdt aan ALS) en over de lessen van het leven. Niet zweverig, wel erg mooi, voor iedereen, en voor jullie misschien herkenbaar.
    Ik wil tevens van de gelegenheid gebruik maken om jullie sterkte te wensen, nu en de tijd die komen gaat.

    Een meelezer

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Wil,

    Knap verwoord. En inderdaad zijn een aantal punten erg herkenbaar.
    Denk aan jullie!!!

    Jeannette

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat je elkaar niet (extra) wilt belasten ?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De zieke steunt het meest op degene die het meest naast hem/haar staat. HIj/zij weet dat die persoon hem/haar nooit laat stikken. Naast de liefde en dankbaarheid krijg je zo nu en dan ook de shit over je heen. In het begin (of misschien nog wel langer) doet dat pijn. Met dat kopje thee wordt dat allemaal weer goed gemaakt. Echte liefde is onverwoestbaar en kan tegen een stootje, of liever: flinke stoten. Dat is bij jullie ongetijfeld ook het geval. Anders hou je het niet zo lang vol!

    Cor

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dikke knuffel voor allebei en veel sterkte.

    S

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is een raar gevoel maar ik moet dit jaar ook veel terugdenken aan 1980, niet geheel toevallig natuurlijk. Pa was net 57 geworden toen hij kwam te overlijden. Ondanks dat ik ook wel zag hoe slecht zijn conditie was, kwam zijn overlijden voor mij toch nog onverwachts. Of durfde ik het niet te verwachten? Ons ma nog geen 53 jaar en weduwe. Haar zekerheid, vertelde ze mij vele jaren later: hij staat daar boven op mij te wachten....

    Ik ben zojuist 58 geworden, een raar gevoel.

    BeantwoordenVerwijderen